راهنمای کامل نگهداری ماهی

حداقل ۶۰ لیتر — و به‌هیچ‌وجه کاسه‌ی گرد. برخلاف تصور رایج، تانک بزرگ‌تر برای مبتدی آسان‌تر است، چون حجم آب بیشتر نوسان دما، pH و آمونیاک را کند می‌کند و یک اشتباه کوچک به مرگ ناگهانی ماهی‌ها منجر نمی‌شود. پیش از افزودن ماهی، تانک را ۴ تا ۶ هفته «سیکل» کنید تا باکتری‌های نیتریفایر مستقر شوند؛ معیار پایان سیکل، آمونیاک و نیتریت صفر و وجود نیترات است.

بله، به شرط حذف کلر: یا ۲۴ ساعت هوادهی کنید یا از محلول کلرگیر (دی‌کلریناتور) استفاده کنید — که مطمئن‌تر است، چون کلرآمین با هوادهی از بین نمی‌رود. آب بیشتر شهرهای مرکزی و کویری ایران، از جمله تهران و اصفهان، سخت و کمی قلیایی است؛ این شرایط برای گلدفیش، گوپی، مولی، پلاتی و ماهی‌های آفریقایی عالی و برای دیسکس، تترای کاردینال و رامیرزی نامناسب است. پیش از خرید ماهی، سختی و pH آب خانه‌تان را تست کنید.

هفته‌ای یک‌بار ۲۵ تا ۳۰٪ آب را با سیفون‌کشی کف و بستر تعویض کنید تا نیترات و پس‌مانده‌ی غذا جمع نشود. هرگز ۱۰۰٪ آب را عوض نکنید و فیلتر را با آب لوله‌کشی نشویید، چون کل کلونی باکتریایی از بین می‌رود و تانک دوباره وارد چرخه‌ی سمی آمونیاک می‌شود؛ اسفنج فیلتر را فقط داخل همان آبی که از تانک خارج کرده‌اید بفشارید. آب جدید را هم‌دما و کلرگیری‌شده اضافه کنید.

تعداد به حجم واقعی آب، قدرت فیلتر و گونه بستگی دارد، نه به قاعده‌ی قدیمی «هر ۲.۵ سانتی‌متر ماهی به‌ازای ۴ لیتر». سه شرط سازگاری را بررسی کنید: بازه‌ی مشترک دما و pH، هم‌اندازه بودن (ماهی کوچک‌تر از دهان ماهی بزرگ‌تر، طعمه است) و خلق‌وخو. گوپی، مولی، پلاتی و کوریدوراس ترکیب امنی می‌سازند؛ بتای نر باید تنها بماند و سیچلایدهای قلمروطلب جداگانه نگهداری شوند. ماهی‌های گله‌ای مثل تترا را حداقل ۶تایی بگیرید.